De kracht van de ruwe aarde

   

Het kijken naar de doeken van Gerard Strik roept vrijwel meteen de associatie op met het landschap in de meest ruwe vorm. Dat is goed gezien want hij vindt zijn inspiratie in de bergen en vlakten van Spanje. Met name het gebied in de Rioja-streek, ten zuiden van de heuvels waar de ranken staan die de gelijknamige wijnen voortbrengen, waar het schitterende weerbarstige berggebied van de Sierra de la Demanda zich uitstrekt. Toen hij dit gebied ontdekte, nu drie jaar geleden, vielen dingen op hun plaats. Hij mengde daarvoor al zand door zijn olieverf om structuur in zijn schilderijen te brengen, maar na aanblik van dit ruwe landschap kreeg zijn techniek pas echt zin. De in de bergen, dorpen, rivieren en lagunes opgedane emoties deden hem eindelijk de sfeer vinden die hij al langer zocht voor zijn schilderijen.

   

Behalve de fysieke aanwezigheid van de aarde en de rivieren is Gerard Strik geboeid door de historie van het landschap. Er is iets, misschien dramatisch, gebeurd in dit landschap, er is geschiedenis: de droom is verdwenen, de wonden, of er is om de een of andere reden een schuilplaats nodig. Weemoed. Hoe mooi het landschap ook is, er is iets veranderd dat pijn doet. Geschiedenis. De rotsen zijn gebarsten, door de afwisseling van kou en hitte. De goudsbloemen , de lente, herstellen het landschap weer, groeien door de barsten in de aarde weer naar boven.

 

Die geschiedenis, die loutering, die weerbarstigheid moeten zijn terug te vinden in zijn schilderijen. De ruwe aardkorst die bescheiden iets van de intimiteit van het verre verleden prijsgeeft. Vandaar de vele, vele lagen verf. Met veel, veel zand. Krassen in het landschap. Verflagen die daardoor weer zichtbaar worden. Stukjes geschiedenis die zich naar het oppervlakte van het heden hebben geworsteld. De lichtvoetige lichtgele aardkleur herstelt het evenwicht. 

   

De weergave daarvan levert boeiende schilderijen op die de grilligheid van vorm mengen met de kracht en gevoeligheid van kleur. De weergave daarvan verwijst ook naar de betrekkelijkheid van de  aardse zaken die thans zo populair zijn. De aarde ontdaan van alle franje is prachtig genoeg, lijkt Gerard Strik te willen zeggen. En dat vergeten we tegenwoordig nog weleens. 

   

Henk J. Krasenberg,  2000


 terug naar nieuws