Gerard Strik

"Materiaal en voorstelling zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden."

 

Landschapschilder. Zó zou hij zichzelf nooit noemen. En toch vormen landschappen inmiddels al meer dan tien jaar de aanleiding om te schilderen. Het zijn geen fotografische weergave of panorama’s met boompartijen, een watertje, een scheefgezakt hutje, een indrukwekkende wolkenlucht en een vlucht regenwulpen. Strik schildert zijn eigen landschappen uit zijn hoofd; herinneringen aan landschappen die hem lief zijn. Zoals het duingebied in zijn woonplaats Heemskerk.

 

Niet uit weemoed want hij kan elke dag door het duin fietsen om te controleren of de hele natuur er nog zo bij ligt als hem ontroert. Maar simpelweg omdat hij geen zwakke kopie wenst te maken van iets wat er in het echt al is. Hoe kun je met verf immers die ontzagwekkende natuur namaken?

 

Wat Strik probeert is om met zijn schilderijen een zelfde gevoel op te roepen. En doet hij met overgave. Zijn schilderijen missen elke herkenbare voorstelling. Het zijn grote, doorwerkte doeken met een enorm reliëf aan gekleurd zand. In groen, Napels geel, beige, chocoladebruin. Geen duidelijk omlijnde, strak ingeschilderde vlakken, maar zweverige, uitwaaierende kleurvlekken die elk moment lijken te willen veranderen. Als een vergroting van een stuk duinzand. Of het uitzicht uit een vliegtuigraam, een versoberde weergave van een rotmatsief. Het zou beide kunnen want maat en schaal zijn niet van toepassing op de schilderijen van Gerard. We kunnen onmogelijk zeggen hoe groot de vlekken, krassen en wolken zijn, hoe groot we zelf zijn.

 

 In zijn titels geeft Gerard ons de denkrichting aan: Memories of the garden I. Dat zou niet eens hoeven. Want door de kleuren en door het schilderen met zand lijkt het landschap bijna letterlijk aanwezig. Het zand, het reliëf trekt de aandacht direct naar het oppervlak van het doek, in plaats van naar het plaatje. Bij Strik is er geen sprake van een plaatje. Materiaal en voorstelling zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En dat is een eenzame weg voor een kunstenaar in een tijdperk waarin de beeldmanipulatie op computer zo’n waardering vindt dat dat wel het hoogste goed lijkt.

 

Maar Strik is een romanticus. Schilderen is voor hem juist ook lichamelijk hard werken. Zijn atelier draagt de sporen van die dagelijkse strijd.  Overal lagen vastgekoekte verf in aardetinten; een enorme roltafel als palet met een heuvellandschap van opgedroogde verf. Elektrische schuurmachines vormen een net zo belangrijk gereedschap als de meer traditionele hulpmiddelen als kwasten rollers en paletmessen. Hij schildert, plamuurt, schuurt weg en krast in, laag over laat tot er uiteindelijk weer een nieuw landschap is ontstaan waarin hij een deel van zijn herinneringen ziet weerspiegeld.

 

Jaap Velserboer

 
terug naar nieuws